Najchętniej oglądane

Układanie instalacji podłogowej

 

Wodne ogrzewanie podłogowe wykonuje się na etapie (w nowo budowanych budynkach) prac instalacyjnych. Musimy uwzględnić grubość warstw do zachowania takiego samego poziomu podług we wszystkich pomieszczeniach w naszym budynku. Jeśli chodzi o grubość warstw ogrzewania podłogowego to mamy takie: nad pomieszczeniami ogrzewanymi 12cm, podłogi na gruncie – 16 – 20cm. Pierwszą warstwę układa się na strop lub na gruncie na którym znajduje się zamontowana wcześniej warstwa termoizolacji o grubości od 5 do 15cm. Następnie na styropianie układa się folię izolacyjną, chroni ona przed wnikaniem wilgoci oraz dostawaniem się między płyty mieszanki betonowej. Następnie umieszcza się listwy montażowe. Można tez zastosować specjalne kształtki montażowe, dzięki którym poukłada się w nich rury grzewcze. Na takie rury po sprawdzeniu szczelności i wypełnieniu och cieczą nakłada się warstwę jastrychu z domieszka środka plastyfikującego. Jeśli układanie odbywa się na większych powierzchniach to wskazane jest użycie siatki przeciwprężnej. Grubość wylewanego jastrychu nie powinna być mniejsza jak 6cm. Jastrych taki musi być oddzielony od ścian czyli oddylatowany za pomocą specjalnej taśmy dylatacyjnej. Dzięki temu uzyskamy podkład pływający. Jeśli chodzi o elektryczne ogrzewanie podłogowe to układa się je nieco prościej. Mamy tu do wyboru możliwość użycia mat grzewczych, kabli lub foli. Decyzje co do wyboru odpowiedniego materiału powinno się podjąć zależnie od etapu p[rac budowlanych. Kable grzejne układa się w wylewce betonowej o grubości 6cm. Dlatego ten rodzaj materiału używa siuę na etapie wykonywania wylewek w domu. Kable do takiego ogrzewania produkuje się w dwóch rodzajach, jednio lub dwustronnie zasilane. Pierwszy typ jest lepszy ponieważ do prądu podącza się tylko jeden jego koniec oraz są one łatwiejsze w układaniu. Jeśli chodzi o maty i folie to materiały te układa się bezpośrednio pod pokryciem podłogi. Folia grzejna zbudowana jest z płaskich drutów aluiminiwych które są zatopione w folii. Jest ona do kupienia w zestawach które składają się z modułów grzewczych. Możemy ją przycinać na różną długość. Miejsce przycięcia koniecznie trzeba zaizolować specjalna taśmą. Grubość folii nie przekracza dwóch milimetrów. Kable układa się podobnie jak przewody z wodnym ogrzewaniem podłogowym. Czasem zamiast używania listew montażowych mocuje je się do siatki stalowej.

 

Elewacje

 

Jednym z najbardziej trwałych materiałów jest wygrzewana w wysokiej temperaturze glina. Niektórzy twierdzą ze materiał ten w ogóle się nie starzeje a z upływem lat tylko staje się lepszy. Dlatego jeśli już zdecydujemy się na elewację naszego domu wykonana z klinkieru to musimy być świadomi, że będziemy na nią patrzyli przez kilkadziesiąt lat. Ale wiele elewacji wygląda tak samo, dlatego warto nie popadać w rutynę i zrobić trochę inaczej jak ma sąsiad. W ścianach, które są trójwarstwowe cegły takie mocuje się za pomocą specjalnych kotw. Ale kotwy te nie mogą być zbyt sztywne, ponieważ każda warstwa się odkształca. Zazwyczaj na jeden metr kwadratowy stosuje się pięć sztuk, jednak można ich użyć więcej, jeśli ściana jest narażona na większe obciążenia. W przypadku ocieplenia wełną mineralną pomiędzy poszczególnymi warstwami zostawia się szczelinę szerokości kilku centymetrów by zapewnić przewiew. Dzięki temu wełna nie będzie wilgotniała. Jednak często to nie wystarcza i dlatego robi się czasem w spoinach. Miejsc tych nie wypełnia się zaprawą a jedynie osłania siatką. Czasem montuje się w tych miejscach specjalne puszki. Jeśli chodzi o same cegły klinkierowe to są one zupełnie rożne, jedne standardowe, inne stylizowane na stary kamień, jedne matowe inne błyszczące. Glina daje nam taką gwarancję, że mur wykonany z takich cegieł ani nie wyblaknie ani też nie zmieni koloru i nie skruszeje. Najpopularniejsze są cegły o szerokości 12cm długości 25 i wysokości 6, 5cm. Przy murowaniu ściany musimy wiedzieć, że wszystkie elementy klinkierowe źle znoszą obecność wapna w zaprawie. Chodzi o to, że wapno pod wpływem deszczu czy też innych czynników może wejść w reakcję z wierzchnią warstwą cegły. W wyniku tego na powierzchni cegieł powstaną szpetne zacieki. Dlatego do murowania powinno się używać tylko specjalnych zapraw przeznaczonych do klinkieru. Nie zawierają one wapna tylko tras. Jedną z ozdób może być gzyms, kiedyś były one powszechnie robione i zdobiły swym wyglądem ściany, dziś powracają do łask. Ich konstrukcje są przeróżne, pojedyncze i podwójne. Gzymsy mają budowę wsporników, które znajdują się w ścianie. Najważniejsze by ciężar własny gzymsu był zrównoważony przez ciężar muru, jaki się pod nim znajduje. Musimy tak to wyliczyć by gzyms się ani nie obrócił ani nie złamał.

 

Drewno na płot

 

Gdy już wybudujemy dom to wielu z nas stanie przed wyborem materiału na ogrodzenie. Większość decyduje się na płot drewniany, część na kamienny a jeszcze inni wybierają przęsła metalowe. Gdy wybierzemy drewno to staną przed nami kolejne wybory bo musimy określić jego rodzaj. Ostatnio na rynku dominuje drewno olchowe, jest ono łatwe w obróbce i dostępne wiec jego cena nie jest za bardzo wygórowana. Jednak olcha ma bardzo słabą odporność na grzyby więc może nie być dobrym rozwiązaniem. Lepiej sprawdzi się ono we wnętrzu domu ponieważ nie jest narażone na czynniki atmosferyczne. Trwałość tego drewna na ogrodzeniu, niezabezpieczonego, jest szacowana na jakieś pięć lat. Jeśli zastosujemy zabiegi konserwacyjne to trwałość ta może zostać wydłużona nawet do 15 lat. Kolejną cechą drewna jest podatność na pękanie, szczególnie jeśli jest ono narażone na wiatr. Drewno wypacza się pod wpływem słońca, wilgoci czy mrozu, o tym też musimy pamiętać. Drewno suche, o wilgotności nie przekraczającej 15-18% jest mniej podatne na odkształcenia. Jeśli pokryjemy je środkiem zabezpieczającym przed dopływem wilgoci to ograniczymy możliwość kurczenia, pęcznienia, paczenia i pękania. Większość preparatów do zabezpieczania drewna ma właściwości dekoracyjno ochronne. Środki te poza zabezpieczeniem nadają mu jeszcze odpowiednią barwę. Do zabezpieczania można stosować lakiery i lakiero bejce. Ważne by nanieść preparat na sztachety przed ich montażem. Takie zabezpieczenie wystarcza średnio na 3 – 5 lat, dlatego zgodnie z zaleceniami producenta zabezpieczenia musimy je co jakiś czas konserwować. Innym rodzajem zabezpieczenia jest zabezpieczenie poprzez naniesienie na sztachety specjalnego oleju, ale jest ono krótkotrwałe dlatego powtarzać ten zabieg trzeba co rok. Niezależnie od tego jakie zabezpieczenie wybierzemy to warto dodatkowo zastosować jakiś środek impregnujący który zabezpiecz drewno przed grzybami i owadami. Preparat ten nanosi się przed malowaniem i montażem. Przed zakupem takiego preparatu należy zwrócić uwagę czy po jego zastosowaniu można na sztachety nanieść np. lakier. Ale przecież olcha to nie jedyny gatunek, lepsze mogą okazać się drwa iglaste, szczególnie modrzew. Jest on bardziej odporny an działanie grzybów i owadów. Mniej trwałe jest drewno sosnowe i świerkowe ale pprzy konserwacji mogą one służyć kilkadziesiąt lat. Należy pamiętać że większość drewien iglastych ma właściwości żywiczne co może obniżyć walory estetyczne ogrodzenia.

 

Pokrycia dachowe

 

O wyborze rodzaju pokrycia dachowego decyduje kształt i kąt nachylenia dachu.  Wpływ ma także konstrukcja i wytrzymałość więźby dachowej, dlatego już przed jej budową należy zaplanować czym dach będzie pokryty. Na rynku jest spory wybór materiałów na porycia, możemy podzielić je na dwie grupy, ciężkie oraz lekkie. Pokryć ciężkich zalicza się pokrycia z dachówek ceramicznych i cementowych. Zależnie od wybranego typu obciążenie może wynosić nawet 70kg/m2. Czasem jeśli kąt nachylenia dachu jest duży to trzeba je dodatkowo mocować. Pierwszym typem są dachówki cementowe, trwałość tego pokrycia szacowana jest nawet na sto lat. Materiał ten jest odporny na warunki atmosferyczne, nie przeszkadzają im duże wahania temperatur czy też kwaśne deszcze. Pokrycie to bardzo dobrze tłumi hałas i jest niepalne. Skomplikowana konstrukcja dachu nie jest problemem, dachówkami ceramicznymi kryje się nawet bardzo złożone dachy. Kolejnym plusem jest to że łatwa jest też naprawa gdyż wymienia się pojedyncze uszkodzone elementy. Na rynku jest sporo rodzajów tych dachówek, jednak do najpopularniejszych należą: karpiówka, mnich-mniszka, esówka, zakładkowa.
Kolejnym rodzajem są dachówki cementowe. Są one bardzo podobne do ceramicznych, jednak produkuje się je z tańszych materiałów, sama technologia produkcji jest też mniej skomplikowana przez co są tańsze. Aby powierzchnia takiej dachówki była gładka to pokrywa się je dwiema warstwami farby krylowej. Pierwszą warstwę układa się an powierzchnie za nim masa zacznie wiązać, drugą zaś gdy już dachówka wyschła. Innym rozwiązaniem są też dachówki barwione w masie. Maja one podobne właściwości jak dachówki ceramiczne jednak nie do końca. Są niepalne, nienasiąkliwe, mrozoodporne, trwałość ich szacowana jest na 70 – 100 lat. Gdy chodzi o kształty to jest mniejszy wybór niż w dachówkach ceramicznych. Kolejną grupę stanowią pokrycia lekkie, dzięki małej wadze nie wymagają solidnej konstrukcji więźby. Najlżejsze są blachy, można nimi kryć dach nawet do 90 stopni. Podczas układania takiego pokrycia wszelkie powstałe rysy i zadrapania należy pokryć farbą renowacyjną. Kolejnym typem są dachówki bitumiczne. Współczesne blachy pokrywa się różnymi warstwami i produkuje się je w różnych kształtach. Dzięki czemu mają dobra ochronę przed czynnikami zewnętrznymi. Są odporne na korozje i zarysowania. Najczęściej są one ze stali, miedzi, aluminium, cynku a na ich wierzch nakłada się warstwy ochronne. Jeśli chodzi o materiały bitumiczne to mamy tu dachówki bitumiczne czyli gonty, faliste płyty bitumiczne i papy.

 

Parametry ścian

 

Podstawowym parametrem ścian zewnętrznych powinna być ich termoizolacyjność. Niezmiernie ważne jest to by były one ciepłe, dlatego wybieramy materiały które nam to zapewnią. Termoizolacyjność zależy głównie od materiału i jego grubości. Właściwość ta jest charakteryzowana przez współczynnik przenikania ciepła oznaczany jako U, im jest on mniejszy tym ściana jest bardziej ciepła. Nasze przepisy budowlane mówią wyraźnie że nie może on być większy jak 0,3 dla nowo stawianych domów. Ale wiele osób buduje dom które współczynnik jest dużo niższy, dzięki temu można uzyskać dodatkowe oszczędności na ogrzewaniu podczas wielu lat użytkowania. Jednak w innych krajach współczynnik ten jest bardziej rygorystyczny, pewnie za jakiś czas i u nas zostanie obniżona jego maksymalna wartość. Jeśli chodzi o wybór materiałów na ciepłe ściany to producenci oferują je coraz cieplejsze. Jeśli mamy taką możliwość to powinniśmy wybudować dom energooszczędny którego współczynnik przenikania ciepła będzie mniejszy od 0,2. Są tez odmy pasywne w których współczynnik ten nie przekracza 0,15. Aby go osiągnąć musi zostać zainstalowana warstwa izolacji o grubości przynajmniej 30cm.  Ściany w domu powinny też być ciche informuje nas o tym współczynnik R który im jest wyższy tym ściana przepuszcza mniej hałasu. Ściany zewnętrzne musza być wykonane z materiałów mrozoodpornych. Powodem tego jest fakt iż proces budowy jest bardzo często przerywany na okres zimowy. Jednym z nasiąkliwych materiałów jest beton komórkowy, powinien on być starannie składowany a gdy dom już zostanie wybudowany to powinien on jak najszybciej być otynkowany. Mamy u do wybory ściany jedno, dwu lub trójwarstwowe. Pierwsze z nich maja stosunkowo prostą budowę. Składa się ona z warstwy wykończeniowej i nośnej którą stanowi odpowiedni materiał. Ściany takie wznosi się dość szybko, jednak ekipa która to będzie robiła powinna mieć spore doświadczenie ponieważ możliwość popełnienia błędów jest bardzo duża. Kolejny typ to ściany które składają się z dwóch warstw. Jedna to mur nośny a druga warstwa termoizolacji. Tu o tym jak bardzo ściana jest ciepła decyduje grubość izolacji a nie bloczków, bardziej się opłaca zwiększyć jej grubość niż grubość bloczków. W ostatnim typie ścian występują trzy warstwy, nośna, ocieplająca i osłonowa pełniąca też rolę ozdobnej. Ostatnią warstwę najczęściej stanowi mur wykonany z cegły klinkierowej, licowej lub silikatowej. Czasem wykonuje się ją z innego tańszego materiału ale wtedy pokrywa się go jeszcze tynkiem ozdobnym.

 

Materiały na izolacje fundamentów

Na pierwszym miejscu w rankingu najczęściej stosowanych materiałów do izolacji fundamentów jest papa, składa się ona z kilku warstw. Środkową warstwę prawie zawsze stanowi włóknina poliestrowa. Następnie z każdej strony ta warstwa pokryta jest asfaltem. Dodatkowo wierzchnią warstwę stanowi posypka bazaltowa i piasek kwarcowy lub łupek mineralny. Jeśli chodzi os spodnią część to najczęściej jest ona pokryta folią. Asfalt ten powinien być z domieszką substancji, która p[oprawi jego właściwości. Kluczem do sukcesu jest prawidłowe ułożenie papy. Powierzchnia, na która nakłada się papę powinna być wyczyszczana z piasku, tłuszczu i innych zanieczyszczeń. Aby zapewnić odpowiednią przyczepność papy nie powinno się jej układać, gdy wilgotność betonu jest większa jak 6%. Zanim zaczniemy układać papę powierzchnie ław powinniśmy pokryć bitumicznym środkiem gruntującym. Dzięki czemu zapewnimy odpowiednią przyczepność, do ław i papy są specjalne środki gruntujące. Pasy papy zgrzewa się ze sobą za pomocą palników i odpowiednio dużym zakładem sięgającym 10cm. Miejsce łączenia powinno być tak długo nagrzewane na całej zakładce aż wypłynie asfalt na krawędziach zgrzewanych powierzchni. Gdy mamy zamiar kupić papę do izolowania fundamentów to warto zastanowić się nad zakupem jakiegoś gotowego systemu. Do izolacji fundamentów oprócz papy stosuje się też folie hydroizolacyjne. Są one bardzo mocne i najmocniejsze spośród wszystkich foli, jakie są stosowane w budownictwie. Ich podstawowa właściwością jest duża odporność na związki chemiczne zawarte w glebie i w wodzie. Do izolacji fundamentów możemy stosować dwa rodzaje foli, płaskie lub kubełkowe. Pierwszy rodzaj przypomina folie ogrodnicze, ale te są bardziej odporne na uszkodzenia mechaniczne i chemiczne. Ich plusem jest tez stosunkowo duża odporność na mróz. Najczęściej mają one czarny kolor, używa się ich przede wszystkim, jako izolacji w podłogach na gruncie zadziej, jako izolacje pionowe. Jeśli zamierzamy ułożyć folię pod płyta fundamentową to musi ona mieć grubość przynajmniej 0, 3 mm. Folie kubełkowe zwane też tłoczonymi mają specjalne wytłoczenia najczęściej o okrągłym kształcie. Dzięki temu folia nie przylega do muru całą powierzchnią a to skutkuje utworzeniem szczeliny wentylacyjnej. Jeśli chodzi o układanie to zarówno płaskie jak i tłoczone folie układa się szybko i sprawnie. Możemy je układać niemal w każdej temperaturze a wykop może być zasypany praktycznie zaraz po ułożeniu. Jedyne, na co musimy zwracać uwagę to by nie uszkodzić foli na przykład mechanicznie podczas zasypywania wykopu.