Najlepszy artykuł:

Kształt domu a straty ciepła Na straty ciepła w domu ma wpływ wiele czynników, m.in: ilość kondygnacji, pomieszczeń. Obecne nowe projekty charakteryzują się zwarta bryłą i nic dziwnego, bowiem taki kształt budynku przyczynia się do większych oszczędności na ogrzewaniu. Podstawową, dość prostą zasada jest to, że im budynek jest mniejszy tym są tez mniejsze straty ciepła. Chodzi o to, że są one wprost proporcjonalne do powierzchni przegród. Przecież to właśnie przez nie ciepło ucieka na zewnątrz. Wniosek jest jeden, jeśli szukamy domu, który ma być oszczędny w ogrzewaniu to musimy wybrać dom mały. Spory wpływ ma powierzchnia, ale nie tylko, bowiem jego kształt ma też znaczenie. Ważne jest by dom miał nieskomplikowaną bryłę.


Artykuł roku 2010

Metoda BSO Dom możemy budować w różnych technologiach począwszy od szkieletowej a kończąc na ścianach trójwarstwowych. Niektóre ściany nie potrzebują ocieplenia o ile zostały wytworzone z dobrego materiału o odpowiedniej grubości, inne niestety muszą być ocieplane. Najbardziej popularne obecnie są ściany dwuwarstwowe. Taka technologia jest też wytłumaczalna ze względów finansowych. Jest tak, jeśli ocieplimy ją metodą BSO. Taki system jest jednym z najtańszych i zapewnia doskonałe parametry termoizolacyjne. W systemie tym możliwość utworzenia mostków termicznych jest dość małe. Ściany ocieplone tym systemem w lecie nie nagrzewają się a zimą skutecznie utrudniają oddawanie ciepła do otoczenia. W takiej ścianie najłatwiej osiągnąć współczynnik przenikania ciepła poniżej 0,3.BSO jest to system zgranych ze sobą produktów, które zapewniają estetykę, trwałość i termoizolację na lata. Jednym z tych elementów jest klej.


Tworzywo sztuczne w instalacjach sanitarnych cd.


Pojawia się też problem zabezpieczenia metalowych części instalacji grzewczej, szczególnie przy kotłach C.O. Aby to ograniczyć stosuje się wymienniki płytowe ze stali nierdzewnej. Zapowietrzanie można ograniczyć poprzez zastosowanie separatorów powietrza. Kolejnym rodzajem rur są rury wykonane z polietylenu. Rury z niego są produkowane w trzech podstawowych odmianach. Pierwsze są o niskiej gęstości i dużej elastyczności PE-LD, drugie o średniej gęstości – PE-MD, oraz o wysokiej gęstości i małej elastyczności PE-HD. Są one stosowane przede wszystkim do instalacji wody pitnej i zewnętrznych instalacji gazowych. Stosuje się je w instalacjach o ciśnieniu roboczym od 0,6 do 1 MPa. Jest tez taki materiał jak polietylen sieciowany.  Jest to odmiana materiału o znaczeniu PE-HD. Dzięki sieciowaniu powstają bardzo mocne wiązania. Tu też wyróżniamy trzy rodzaje takich rur. Najniższy stopień sieciowania bliski 60% mają rury oznaczone symbolem PE-Xc. Ze względów technologicznych niemożliwe jest jednak wyprodukowanie takiej rury o średnicy większej jak 63 mm. Kolejny typ obejmuje już sieciowanie na wysokości 65%, uzyskuje je się w trybie chemicznym. Rury z tego materiału dzięki swoim właściwościom mogą być wykorzystywane we wszystkich typach instalacji grzewczych i wodociągowych. Bez problemu będą poprawnie działały w instalacjach z ciepłą i zimną woda oraz centralnego ogrzewania. Mogą tez one być wypełnione glikolem, co daje im możliwość pracy w instalacjach solarnych i w pompach ciepła. Są tez rury warstwowe najczęściej złożone z dwóch zewnętrznych warstw polietylenu wysokiej gęstości lub sieciowanego. Środkowa warstwę stanowi najczęściej aluminium. Są to rury aluminiowe, do których wtłacza się od środka i od zewnątrz warstwę tworzywa. Stosuje się tu specjalna technikę zgrzewania, która gwarantuje maksymalne bezpieczeństwo. Ze względu na gładką ściankę wewnątrz nie ma praktycznie żadnych oporów przepływu. Rury te nie zarastają też kamieniem i nie przenoszą hałasu. Dzięki ich właściwością może nimi być transportowana ciecz o temperaturze nawet 95 stopni. Zakres średnic tych rur wynosi od 10 do 50 mm. Kolejnym rodzajem rur są te wykonane z polibutylenu. Są one odporne na działnie wysokich temperatur, kwasów i rozpuszczalników o odpowiednim rozcieńczeniu. Ich największą zaletą jest duża elastyczność oraz odporność na korozję naprężeniową. Są sprzedawane w krążkach, co umożliwia ich układanie w długich odcinkach bez łączeń. Wygina się je w łuki o maksymalnym promieniu równym ośmiu średnic zewnętrznych rury.